Kural Bot

Kural 1261 :

வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணும் அவர்சென்ற
நாளொற்றித் தேய்ந்த விரல்.

My finger has worn away by marking (on the wall) the days he has been absent while my eyes have lost their lustre and begin to fail

Kural 1262 :

இலங்கிழாய் இன்று மறப்பின்என் தோள்மேல்
கலங்கழியும் காரிகை நீத்து.

O you bright-jewelled maid, if I forget (him) today, my shoulders will lose their beauty even in the other life and make my bracelets loose

Kural 1263 :

உரன்நசைஇ உள்ளம் துணையாகச் சென்றார்
வரல்நசைஇ இன்னும் உளேன்.

I still live by longing for the arrival of him who has gone out of love for victory and with valour as his guide

Kural 1264 :

கூடிய காமம் பிர஧ந்தார் வரவுள்ளிக்
கோடுகொ டேறுமென் நெஞ்சு.

My heart is rid of its sorrow and swells with rapture to think of my absent lover returning with his love

Kural 1265 :

காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின்
நீங்கும்என் மென்தோள் பசப்பு.

May I look on my lover till I am satisfied and thereafter will vanish the sallowness of my slender shoulders

Kural 1266 :

வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன்
பைதல்நோய் எல்லாம் கெட.

May my husband return some day; and then will I enjoy (him) so as to destroy all this agonizing sorrow

Kural 1267 :

புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல்
கண்அன்ன கேளிர் விரன்.

On the return of him who is as dear as my eyes, am I displeased or am I to embrace (him); or am I to do both?

Kural 1268 :

வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து
மாலை அயர்கம் விருந்து.

Let the king fight and gain (victories); (but) let me be united to my wife and feast the evening

Kural 1269 :

ஒருநாள் எழுநாள்போல் செல்லும்சேண் சென்றார்
வருநாள்வைத்து ஏங்கு பவர்க்கு.

To those who suffer waiting for the day of return of their distant lovers one day is as long as seven days

Kural 1270 :

பெறின்என்னாம் பெற்றக்கால் என்னாம் உறினென்னாம்
உள்ளம் உடைந்துக்கக் கால்.

After (my wife) has died of a broken heart, what good will there be if she is to receive me, has received me, or has even embraced me?